این مطلب را چند هفته پیش برای نشریه ی بیشاپور نوشتم که حضرت موسی مطهری زاده بنا به مصالحی ( که حتما صلاحی را در آن می دیده ) آن را چاپ نکرد
اشاره : هفته ی گذشته موسی مطهری زاده ی از سفر بازگشته را در دفتر هفته نامه ملاقات کردم. او از بوشهر و فضای اجتماعی اش برایمان گفت و از دیدارش با دکتر عباس عاشوری نژاد مورخ کازرونی . ایشان دو شماره از نشریه «پیغام » که چاپ بوشهر است را برایمان تحفه آورد. با دیدن آن نشریه هم شاد شدیم و هم غمین .شاد از بابت فضای باز فکری حاکم از بوشهری که یک چهارم کازرون مساحت و نصف کازرون جمعیت دارد و غمین از به یاد آوردن فضای فعالیتی نشریات در کازرون.
یکی از شاخصه های رشد فرهنگی در جوامع مردم سالار میزان اعتماد مردم به نشریات و تاثیر گذاری آنهاست . این بار به جای اینکه بخواهیم همه ی تقصیرات را گردن میزان مطالعه ی مردم و کمبود امکانات نشریات بیندازیم، میخواهیم پاشنه یس آشیل نشریات را که همانا کیفیت آنهاست را بفشاریم . به نظر نگارنده یکی از دلایل اصلی عدم ایجاد ارتباط میان نشریات این است که آنها نمی توانند توقعات مردم را برآورده نمایند . این وضعیت کار را به جایی میرساند که نمایندگان نشریات در دیدار با فرماندار محترم پیشنهاد خریداری نشریات را از طرف نهادهای دولتی و توزیع رایگان آنها میان مردم را می دهند ، آنوقت شهرستان بوشهر علیرغم مساحت و جمعیت کمتر نسبت به کازرون دارای شانزده عنوان نشریه با طرزفکر و سلایق گوناگون می باشد که تیترهای تنها یک شماره از یکی از آنها را در تصویر مشاهده می کنید . به گفته ی شاهدان عینی مطبوعات چنان فضای اجتماعی بوشهر را در دست دارند که کوچکترین کم کاری و نارسایی از چشمان تیزبین آنها دور نمی ماند و آن قدر در بین مردم جا باز کرده اند که هر کدام از مطالب و تیترهای آنها فضای سیاسی اجتماعی بوشهر را تحت تاثیر قرار میدهد . اما از چهار نشریه ی کازرون کدام یک می توانند ادعا کنند که به صورت گسترده توانایی جریان سازی خبری و فکری دارند ؟ کدام یک توانسته اند در یک جبهه گیری عاقلانه و بدور از گرایشات بعضا کورکورانه سیاسی مسایل کامل شهر را از زیر ذره بینهایشان رصد کنند؟ یک مثال ملموس می تواند قضیه را روشن تر کند. مثلا در جریان تعویض دو نماینده شهرستان آیا نشریه ای را سراغ دارید که توانسته باشد نقاط قوت و ضعف نماینده ی پیشین شهرستان را مشخص کند و وعده های ایشان را پیگیری کند و عملکردهای ایشان را روشن و کامل منعکس کند ؟ کدام یک از نشریات توانستند ویژگی های یک نماینده ایده آل را با توجه به نیازهای فعلی شهرستان برای خوانندگانشان ترسیم کنند؟ کدام یک تا اکنون وعده ها و دیدارهای نماینده ی جدید را زیر نظر گرفته اند تا در مواقع لازم تذکرها و تشویق های لازم را انجام دهند و بعد از چهار سال بتوانند یک گزارش کار منصفانه از عملکرد ایشان را ارائه نمایند .
متاسفانه باید به این نکات اشاره کرد که اغلب نشریات کازرون بیشتر یک بورد تبلیغی برای روابط عمومی ها هستند. اغلب آنها خود توانایی خبرسازی را ندارند. البته فضای سیاسی اجتماعی و حتی فرهنگی جامعه ی فعلی کازرون نیز آنقدر بسته است که نشریات ترجیح می دهند گل و بلبلی باشند و از خواص پیاز و هندوانه تا فال روز را چاپ کنند، اما سراغ مسئولی نروند و خدای ناکرده وارد ضریح موهوم ایشان نشده و دامان خود را بالا نگاه دارند تا مبادا با انگ هایی چون زیر سوال بردن ارزش ها ، تضعیف تعمدی افراد و توهین به مقدسات آلوده شوند . اگر گاهی هم انتقادی می کنند آنقدر کلی و بدون اطلاعات دقیق است که همچون لگد در هوا پراندن عبث و بیهوده است و در آخر نه مجرم پیدا و تنبیه می شود و نه بحث به نتیجه ای میرسد و صورت سوال بی جواب باقی می ماند .
از نظر نگارنده هر چهار نشریه به اندازه مقدار قدمت و بُعد فعالیتیشان در بوجود آمدن این فضا مقصرند . مقصرند چون زمانی که باید لب به سخن می گشوده اند سکوت کرده اند و در هنگام حرف زدن تنها مجیز گو بوده اند و بیشتر روابط های سیاسی را در نظر گرفته اند . این عملکرد کار را به جایی رسانده که حلقه ی بین آنها و مردم (که از روز اول هم میان مردم و آنها به وجود نیامده بود) از هم بگسلد . بسیاری از مردم حتی نام هر چهار نشریه شهرستان را هم نمیدانند . مسئولان هم سعی می کنند فاصله ی خود را بانشریات حفظ کنند . تنها در مراسمهای نمادین نشریات دعوت می شوند و کار به جایی میرسد که یکی از مسئولان به دفتر هفته نامه بیشاپور نامه می نویسد و خواستار نفرستادن نشریه به آن ارگان می شود . حتما آقا فکر کرده اند که با نفرستادن نشریه میزان خدمات نهاد متبوعش به مردم بیشتر می شود و ارزشها آسیبی نمی بینند . انگار نه انگار که در عصر ارتباطات زندگی میکنیم و انگار نه انگار که نشریات خیر سرشان زبان گویای مردمند .
البته حصول به یک جامعه ی مطبوعاتی ایده آل کار یک روز و دو روز و یکی دو شماره نیست و هیچگاه هم برای رسیدن به آن دیر نیست. اما مطبوعاتی شجاع ، مسئول انتقاد پذیر و مردم فهیم می خواهد که ما تنها سومی را داریم . به امید روزی که هر سه را با هم داشته باشیم .
ته دیگ : مسئولان محافظه کار ، مطبوعات محافظه کار، مردم محافظه کار . آدم دلش میگیره تو این هوا . صبح مه ، ظهر مه ، شب مه . والـا.
